پيشگيري و مديريت بحران PCMT

مهمترین توصیه آنها برای والدین کودکان و نهادهای درگیر در مدیریت بحران بعد از وقوع این بحران عبارتند از:

-مراقب واکنشهای احساساتی بچه ها به بحران و حادثه باشید.  با بچه ها صحبت کنید.  به حرفهای آنها نیز گوش فرا دهید.  آنها را تشویق کنید که احساساتشان را نسبت به بحران رخ داده بیان کنند و از آنها بخواهید که چیزهایی که آنها را نگران می کنند اظهار کنند. 

-صرف نظر از سنشان، دائما به اهمیت ایمنی و سلامت آنها برای شما  متذکر شوید و به آنها اطمینان خاطر دهید که شما، ماموران دولتی و مردم دیگر مراقب آنها هستید. 

- وقتی برای بچه ها در مورد بحران پیش آمده توضیح می دهید سعی کنید خیلی ساده مطالب را بیان کنید.  سعی کنید کودکان را از دسترسی به اطلاعات تصویری حتی المقدور دور نگه دارید.  سعی کنید به ارایه حقایق ساده اکتفا کنید.  اینکه بحرانی بد اتفاق افتاده ولی آنها ایمن هستند.  از کلماتی استفاده کنید که بچه ها آن را می فهمند.  از بکار بردن اصطلاحات فنی خودداری نمایید. 

- دسترسی آنها به خبرهای رادیو و تلوزیون را محدود کنید. بچه ها قادر به پردازش درست اطلاعاتی که از این طریق دریافت می کنند نیستند.   برخی مواقع بچه هایی که به خبر در مورد یک بحران گوش می کنند فکر می کنند اتفاقهای جدیدی رخ داده اند و این بر روحیه آنها اثرات بدی گذاشته و بر اضطراب آنها می افزاید.    

-آماده پاسخ دادن به سوالات بچه ها باشید. بچه ها ممکن است از شما بپرسند که آیا ممکن است این اتفاق برای آنها هم بیافتد.  از دروغ گفتن به کودکان خودداری کنید ولی به آنها بگویید که احتمالش خیلی کم است و اینکه شما مراقب و مواظب آنها هستید. 

-مراقب اثرات استرس ناشی از بحران بر بچه ها باشید. این اثرات به صورت وابسته شدن، دل درد، سردرد، خوابهای آشفته، کم خوراک شدن، کم خواب شدن و تغییرات رفتاری خودشان را بروز دهند. 

همانطور که ملاحظه می نمایید اگر چه اینها قواعدی هستند که در اکثر بحرانها کاربرد دارند ولی ممکن است از بحرانی به بحران دیگر متفاوت باشند.  مهم این است که ما باید بلافاصله مراقبت و مواظبت خود از کودکان را آغاز کنیم و این شامل همه کودکانی که بطور مستقیم و یا غیر مستقیم از بحرانها متاثر می شوند می باشد.